Audio en vertrouwen

HJNEPT #186 10 years of Radio Atlas en De lelijkste flat van Amsterdam

Welkom bij weer een nieuwe aflevering over het publiek en de receptie van podcasts! De aanleiding hiervoor is een interessante statistiek die ik vond in een heuse podcastatlas.

Audio als territorium
Onlangs verscheen The Podcast Atlas: A map of the Creator Ecosystem. Dit grote onderzoek naar hoe het publiek verschillende vormen van reclame waardeert op verschillende platforms, is gepubliceerd door Sounds Profitable, een website over de commerciële kant van podcasting. De opzet voor The Podcast Atlas komt uit de koker van Tom Webster, over zijn publieksonderzoek schreef ik ook al in editie #180.

Het onderzoek is gebaseerd op enquêtes onder 5061 mensen van 18+ uit de VS die de afgelopen maand content consumeerden die reclame bevatte. De podcastatlas verkent verschillende ‘terreinen’ waarop creators hun content distribueren. Dit klinkt misschien heel Amerikaans, maar ook in de Nederlandse kranten lees ik de laatste tijd steeds vaker dat mensen ‘content creator’ als beroep hebben. Creators (en alle andere mediamakers) verkopen vaak dingen: is het niet De Waarheid, dan wel ruimte voor reclame om de waarheid heen. Daarom is het niet alleen voor creators interessant om te weten hoe het publiek reageert op reclames, maar ook voor de mensen die de reclames maken of inkopen. Er zijn vijf ‘territories’ van het creator ecosysteem verkend:

Marketeers herkennen misschien iets van een marketingmix?

Uit het onderzoek blijkt dat audiopodcasts het beste uit de bus komen op het gebied van vertrouwen. Dat wil zeggen: vergeleken met andere platforms geven de respondenten het vaakst aan dat reclames in audio ‘kloppen’ (”accurate & factual”), en dat zij het minst vaak een slechte ervaring hebben gehad met de reclame of het product.

De reden hiervoor is dat mensen een band opbouwen met de hosts en zich onderdeel voelen van een luisteraarsgemeenschap. Dat vertrouwde gevoel wordt omgezet in de waarde van die reclame. Dit leidt echter niet direct tot een aankoop: daar blijkt video net wat effectiever in te zijn.

Volgende week (als het goed is) een vervolg op het bovenstaande, maar dan over videopodcasts. Waarom lijken die allemaal zo op elkaar, en wat zegt dat over het vertrouwen van de luisteraar?

Deze nieuwsbrief is met Gemini nagekeken op taal- en spelfouten; de fouten die je nu nog leest zijn waarschijnlijk door mij aangebracht.

AFLEVERING TIP VAN DE WEEK (#186)

Podcast: Radio Atlas

Aflevering: 10 years of Radio Atlas

Duur: 39 minuten

Uitgekomen op: 9 juni

Uitgekomen bij: autonoom!

Genre: (makers)interview

In #171 tipte ik al een aflevering die je alleen nog kunt beluisteren via Radio Atlas. Deze website, gecureerd, volledig in elkaar gezet en ondertiteld door (!!) de ongenaakbare Eleanor McDowall, verzamelt bijzondere audiostukken en publiceert ze met mooi getimede Engelse ondertiteling. Dat werkt goed, mits je ten minste mee kunt lezen.

In deze aflevering stapt Eleanor ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van Radio Atlas uit het souffleurs-/ondertitelaarshok om een kijkje achter de schermen te geven. Ergens zit een rake opmerking, over hoe weinig serieus ‘storytelling podcasts’ de luisteraar eigenlijk nemen. Dat merk je, als je luistert naar de grote diversiteit op dit platform. Daarnaast wordt er ook gefilosofeerd over de betekenis van het woord ‘podcast’, wat in tijden van de videopodcast natuurlijk bon ton is. Mijn podcastapp naar keuze (Castro) speelt de afleveringen van Radio Atlas niet eens af, omdat het dus videopodcasts zijn!

Waarom is het een podcast? Het is gewoon een gesprek tussen twee vrouwen in het Engels, daar heb ik geen ondertiteling bij nodig.

SERIETIP VAN DE WEEK (#186)

Podcast: De lelijkste flat van Amsterdam

Duur: Vijf afleveringen van tussen de 32 en 45 minuten

Uitgekomen op: juni 2026, bij Het Parool

Maker: Pietro Tramontin, eindredactie Annet Röst

Genre: journalistiek, geschiedenis

Als Amsterdammer die al jaren een podcast over hoogbouw produceert en op zijn vaste fietsroutes door Noord in diezelfde tijd misschien wel meer dan tien nieuwe flatgebouwen heeft zien oppoppen, werd ik getriggerd door de titel van deze nieuwe podcast van Het Parool. En om heel eerlijk te zijn, dacht ik toen ik het persbericht over deze podcast ontving: hoe kan je vijf afleveringen vullen over één gebouw?

Ik had wel in Het Parool gelezen dat er gedoe was met krakers in De Klokkenhof, maar de ontruiming was toch ook wel weer van vorig jaar. Wat de makers van de podcast goed hebben gedaan, is (ongeveer) de hele geschiedenis van het gebouw vertellen. Dat kent verschillende episodes met een climax (de ontruiming dus), maar vertelt ook het grotere verhaal van het ontstaan en de verergering van de woningcrisis in Nederland. Het verhaal van de krakers in de jaren ‘80 heb ik persoonlijk al zo vaak gehoord dat het een beetje als een ‘moetje’ (voor de Gen Z-luisteraar?) over komt, maar de geschiedenis van het gebouw is boeiend. Maker Pietro spreekt net zo veel mensen als dat hij personen noemt die hij niet te spreken krijgt, omdat ze getraumatiseerd zijn door de recente gebeurtenissen. Voor mij was de langere geschiedenis bijna interessanter dan de actuele ontwikkelingen.

Soms voelen de spanningsbogen een beetje gekunsteld aan, bijvoorbeeld op het moment dat een bewoner de vrouw die een zaak om de omgevingsvergunning aanspant, “een wappie” noemt. Dat karakter is eerder al geïntroduceerd met een scène over haar geloof in aliens en andere ‘masters’, dus ik had direct door dat zij het was. Het lukt Pietro om niet alleen bewoners en andere betrokkenen, maar ook krakers én hoge pieven bij Vesteda (de huidige eigenaar van het gebouw) te spreken. Hopelijk komt dit dat hij echt de tijd heeft genomen om de serie te maken: zo te horen zat er tussen de eerste en laatste opnames meer dan een jaar. Kom daar nog maar eens om in een krantenpublicatie tegenwoordig! Hierdoor is de serie gebalanceerd en zit er een soort van goed einde aan. Want wie zegt dat dit het einde van het verhaal van dit prachtige woonproduct De Klokkenhof is?

Waarom is ht een podcast? Voor zoveel woorden is natuurlijk never nooit ruimte in de krant. Bovendien waren die krakers en bewoners echt niet op beeld in gesprek gegaan. En hebben de stemregisseurs (goed dat dat gedaan wordt! En goed dat hier les in gegeven wordt) ook de uitspraak van de namen gecheckt?

KLIKLINKJES

• De podcast Switched on Pop is sinds kort ook een Netflix-show (Song Exploder heeft ook een paar Netflix-afleveringen gemaakt, maar die vond ik maar lame in video).

• Campagne met videopodcast van de Vlaamse overheid over gelijke kansen kost 800.000 euro, haalt minder dan 700 views. Misschien kunnen de communicatieadviseurs even de Podcastatlas doornemen? Via Marieke en Stan!

• Vriend van de nieuwsbrief Arno Peeters mailde me deze (nieuwe?) tool (à €99) om Reaper-projecten om te zetten naar Pro Tools - handig als je mixagepersoon er in werkt.

• Dit heb ik helaas gemist in mijn vaste zwembad: een onderwaterconcert!

RODDELHOEK
Ik verdien hamandeggs met deze nieuwsbrief via Substack, gelukkig zijn er lezers die mij steunen op Petjeaf.com. Daarmee ben ik in ieder geval uit de kosten voor de domeinnaam. Als je genoeg betaalt krijg je iedere editie ook een verse roddel geserveerd.